“ DİLƏDİYİMİZ HƏDİYYƏ-DÖRD HƏRFDİ “

Müsabiqənin nəticələrinin açıqlanmasına sayılı dəqiqələr qalmışdı. Bütün iştirakçılar kimi o da həyəcanlıydı. Qalib olmağı çox istəyirdi. Qalibiyyət, onun üçün tablolara köçürdüyü mənzərələrdəki mahiyyəti bütün ürəklərdə bir təbil kimi səsləndirməkdən ibarət idi. Müsabiqəyə iki rəsmlə qatılmışdı. Biri vətənpərvərlik mövzusunda çəkilmişdi. Bu tablo bütün tamaşaçıların əhsən və alqışlarına səbəb oldu. Xocalı faciəsinin qurbanlarından olan Xocalı adlı balaca qızın rəsmi idi. 13 yaşı olmasına baxmayaraq, fərqli yanaşmasıyla rənglərin dilində bu əsəri elə mesajlarla vurğulamışdı ki, görənlər heyran olurdu onun zəkasına. İkinci tablosundakı təsvirlər isə yaşadığı həyatın qəlbində açdığı acıların tərcümanı idi...

   O, uşaq evində böyümüşdü. Uşaq evinə veriləndə heç üç ayı tamam deyildi. Onu yolun kənarında zibil qutusunun yanında tapan bir məhəllə sakinləri uşaq evinə gətirmişdilər. Beləcə o gündən bu ünvanın doğmalarından birinə çevrildi. Sübhan adıyla çağırıldı. Hər zaman sevgi və qayğıyla əhatə olundu. Hər kəsin sevimlisiydi. Dərslərini gözəl oxuyurdu. Eyni zamanda rəsmlər çəkirdi. Qatıldığı bütün müsabiqələrdən uğurla qayıdırdı.

    

12342825_1697575893797373_4348583805803468908_n.jpg

Bu gün isə həyəcanını heç cür yox edə bilmirdi. Müəllimləriylə nə qədər söhbət etsə də, içindəki narahatlıq keçmirdi. Nəhayət, nəticələr kürsüdən elan edildi. İkinci, üçüncü yerin sahiblərinə diplom və mükafatlar təqdim olundu. 10-15 yaş arası keçirilən bu müsabiqədə 50 yeniyetmənin əsəri sərgilənmişdi. ”Birinci yerin qalibi Sübhanı kürsüyə dəvət edirik“ deyiləndə, gözləri gülürdü. Səhnəyə çıxıb mükafatını aldı. Və kiçik nitqiylə ürəkləri riqqətə gətirdi:

  -Əlimdə tutduğum bu diplom və mükafatı mənə böyüdüyüm, adımın belə qoyulduğu uşaq evindəki müəllim və tərbiyəçilərimizin sevgisi bəxş etdi. Qalib olacağıma inanırdım. 13 yaşım var. Bizə hər zaman özümüzə inamı aşıladı müəllimlərimiz. Çünki özümüzə inamın valideynlərimizin boş qoyduğu əllərimizi heç vaxt buraxmayacağını öyrəndik. Bu gün körpələr evində yüzlərlə uşaq böyüyür. Dilində “ ata “, “ ana “ kəlməsi heç vaxt böyüməyən uşaqlar. Bu iki kəlmə bizim qəlbimizdə və gözlərimizdə əbədi sevgidi. Burada “ XOCALI “ və “ DİLƏDİYİMİZ HƏDİYYƏ-DÖRD HƏRFDİ “ adlı iki tablom nümayiş olundu. Birinci tablomda vətən sevgisini canlandırmağa çalışdım şəhid Xocalının timsalında. “ DİLƏDİYİMİZ HƏDİYYƏ-DÖRD HƏRFDİ “ rəsmimdə isə yaşayış tərzindən, dinindən, irqindən asılı olmayaraq, bütün dünya uşaqlarının arzusunu çəkdim rənglərin dilində. Yağlı boya ilə işlədiyim bu əsərdə səmadan sevgiylə uzanan iki əl və balaca bir uşaq təsvir etmişəm. Hər yan gül-çiçəklə əhatələnib. Bu çiçəklər qəlbimizdəki arzulardı. Çəkdiyim Günəşin şəfəqlərində də bir dinclik duyulur. Göylərdən uzanan iki əlin uşağın ovuclarına qoyduğu bir bağlama var rəsmimdə. Bəlkə də, bu tabloya baxanlar həmin bağlamada hansısa oyuncaq və yaxud hansısa başqa bir hədiyyənin olduğunu düşündü. Amma bu belə deyil. Biz, uşaqların həyatda sevgiylə, nəvazışlə ovucumuza qoyulmasını istədiyimiz yalnız bir hədiyyə var:-“ O da AİLƏ sözünü bütövləşdirən, fəqət çoxlarımız üçün pərən-pərən düşən nurunu görmək istədiyimiz bu dörd hərfin vəhdətidir ! “

Yaqut Hüseynova

# DİĞER MAKALELERİ

Yazar Yaqut Huseynova - Mesaj Gönder



Yorum yazarak Mercek Haber Topluluk Kuralları’nı kabul etmiş bulunuyor ve yorumunuzla ilgili doğrudan veya dolaylı tüm sorumluluğu tek başınıza üstleniyorsunuz. Yazılan yorumlardan Mercek Haber hiçbir şekilde sorumlu tutulamaz


Anket Hangi haber sitesini daha sık takip ediyorsunuz?