logo

reklam

Yaşlı ve yalnız olmak


facebooktwitter
Yurdagül BEYOĞLU ATUN
yurdagulbeyoglu@hotmail.com

Çocuğun adını koyma vakti. Gün mü ağarıyor, karanlık mı bastırıyor!

Bence karanlık bastırıyor, hem de en siyahından.

Karamsarlığıma sebep çok.

Belli ülkülerden arınmış, tencerede pişirip kapağında yiyen, bencil bir toplum olmamızdı istedikleri, olduk.

Onca işime rağmen beni klavyenin başına oturtan bir gazete haberi.

Karamsar girişime sebep de, tüketmek için daha çok körleşen, sınıfsal sıçrama yaptığını sandıkça kendinden ve değerlerinden uzaklaşan bir topluma dönüştüğümüz gibi, bunu normalleştirmemiz.

Haberin konusu İtalya’da geçiyor. İtalya’da yaşlı bir çiftin çığlık çığlığa ağlamalarını duyanlar olayı polise bildirmiş, polis, soygun veya kavgaya müdahale edeceklerini düşünürken bir yalnızlık hikayesiyle karşılaşmış. 94 ve 89 yaşlarındaki çiftin yalnızlıktan ağladıklarını öğrenince de kendilerine makarna yapmışlar, sohbet etmişler.

İçim burkuldu okuyunca. Şimdi “onlar Avrupalı, bizde böyle şeyler olmaz” demeyin, aynısı oluyor.

Geçen ay Antalya’da yaşadık bu olayın benzerini. Bir alışveriş merkezinde bir şeyler içerken yanımıza 75-80 yaşlarında bir kadın geldi. Giyimi, kuşamı, saçı, başı, konuşması sön derece düzgün bir hanım.

“Oturabilir miyim” dedi. “Tabi ki…” deyince ikiletmedi. Alışveriş merkezinin plazasında oturuyormuş. Çocuklu yalnızlardan bir kadın. Oturduğumuz dükkanın sahibi tanıyor, orada yiyip, orada içiyor zira para var, evde bir tas çorba hazırlayacak kimsesi yok. Çocukluğundan başladı, eşini anlattı, annesini, babasını anlattı, çocuklarını anlattı, yaşamını anlattı… O anlattı, biz dinledik…

“Özür dilerim, çok konuştum ama o kadar yalnızım ki çok iyi geldiniz bana” dedi.

Alışveriş merkezi kapanmak üzereyken ayrıldık. Ayrılmadan evini tarif etti, beklediğini söyledi.

İçim sızladı, Kıbrıs’ta çok rastladığım halde ilk defa böyle bir olaya şahit oluyormuşçasına şaşırdı, reddetti yüreğim.

Oysa malını mülkünü evlatlarına verdikten sonra o evlatların mehel gördüğü bir göz odada, -oda da sayılmaz, kömürlükte- yaşayan kaç yaşlı gördüm burada…

Ve kendisi anne babasına hesap vermediği halde, anne babasından hesap soran;

Anne babayı eleştirme hakkı bulan;

Anne babasını azarlayan evlatlar…

Babamız kaşını çatsa korkardık. Tam tersi, çocuklar kaşını çatsa anne baba korkar duruma geldi. “Anne babası hayattayken hayır duasını almayanın burnu sürtülsün, burnu sürtülsün, burnu sürtülsün” diyen peygamberin ümmetinden bahsediyoruz. Allahtan sonra ana babaya hürmeti öneren bir dinin mensuplarından!

Kimse kızmasın, denklem basit. Para arttıkça insanlık azalıyor. Para arttıkça megalomani artıyor, para arttıkça değerler anlamsızlaşıyor. Para arttıkça kişiler hükmünü yitiriyor. Para arttıkça insanlar meta olarak görülmeye başlanıyor. Para arttıkça gücün arttığı yanılgısına düşülüyor ve para arttıkça insanlar kendini tanrılaştırıyor.

Parayla sınıfsal bir sıçrama da beraberinde geliyor ama her sıçrayış, içinden çıkılan fikri zemini bir kenara itme, büyüklenme, mevcudun dışındaki ters yönlere yönelme vesilesi oluyor. İşte bu ters yönde ilerleyiş de, günümüzdeki milli, manevi kaosun asıl akslarından birini oluşturuyor.

Ne garip ki, farklı kültürler, farklı siyasi görüşlerden ötürü bir noktada buluşması imkansız görünen bu katmanlar, bu dejenerasyonda aynılaşma eğilimi gösteriyor.

İtalya’sı da aynı, İngiltere’si de, Amerika’sı da, İran’ı da….Menfaatlerin yan yana getirdiği insan kalabalığı… Birileri  ‘parayı tanrılaştırıp’, anayı babayı bir yük olarak beyinlerimize işlerken, diğer bölümü, meyvelerini toplamaya başlıyor.

Kırık, dökük, nesepsiz, köksüz, bayramda 30 kişilik sofraları görmemiş, ramazanda akrabalarıyla oruç açmamış, anne baba hakkı nedir bilmeyen, Allahtan korkup kuldan utanmayan bir neslin kırılganlığından medet umanların bugün kazandıkları zaferde bizim de payımız var.

Dini, milli, manevi olan her şeye diş bilemeyi hüner edinmiş güruhun değirmenine su taşıdık bizler de…

Karamsarlığım; bu yüzden işte. Normalleştirmekle kalmadık, içselleştirdik, hayatımıza yerleştirdik bu kınanası hali.

Çepçekirdek ailemizle ana babadan kalan malikânelerimizde mutlu günler geçirirken, boş vakitlerimizde –dahi- ana babayı arama lütfunda bulunmuyor, vefasızlığımıza kılıflar arıyoruz.

Ve aslında kendi kaderimizi çiziyor, geleceğimizi şekillendiriyoruz.

Share
806 Kez Görüntülendi.
#

SENDE YORUM YAZ

9+6 = ?

Güvenlik Kodu * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

İLGİNİZİ ÇEKEBİLECEK DİĞER KÖŞE YAZILARI

  • Kötü arkadaşlardan ayrıl!

    17 Mayıs 2017 KÖŞE YAZARLARI

    Kötü arkadaşlardan ayrıl! Şırnak civarında yetişen Velilerden Şeyh İbrahim Hakkı hazretleri “rahmetullahi aleyh“, bir gün fena arkadaşlara aldanan sevdiği bir genci görüp, şefkatli bir sesle; - Görüyorum ki, “Allah adamları” ile görüşmekten sıkılıyor, zenginlerle, dünyaya düşkün olanlarla bulunmak istiyorsun, buyurdu. Delikanlı mahcup bir eda ile önüne bakıyordu. Devam etti: - Aman oğlum! O kötü arkadaşlarla düşüp kalkmak, insanı sonsuz felakete götürür. Onların yağlı, tatlı yemekleri, zehir gibi gönlü öldür...
  • ÜNLÜLERİN KUAFÖR’Ü TAYFUN BAKIRHAN MAGAZİN GÜNDEMİ PROGRAMINA KONUK OLDU !

    16 Mayıs 2017 HABER ÖZEL, KÖŞE YAZARLARI, SÜRMANŞET

    Ünlülerin kuaför'ü Tayfun Bakırhan ,hafta içi hergün yayınlanan magazin gündemi programında Kadir Balık'ın konuğu oldu. Programda çalışmalarıyla ilgili konuşan Bakırhan ,herşeyin gayet iyi olduğunu ve  devam ettiğini söyledi. Yakında  kendi sponsorluğunda  önemli bir projeyle hem medyada hemde  hayranlarının karşısında olacağınıda ifade etti.  ...
  • ETNOSPOR ETKİNLİKLERİ

    16 Mayıs 2017 KÖŞE YAZARLARI

    ETNOSPOR ETKİNLİKLERİ İstanbul Yeni Kapı'da 11-14 Mayıs günleri, ETNOSPOR KÜLTÜR FESTİVALİ etkinlikleri düzenlenmiştir. Bu festivalin yapılmasını amaçlayan, kurum; hedeflerini şöyle açıklamaktadır, Dünya Etnospor Konfederasyonu, geleneksel sporların günümüzde yaşatılması ve uzmanlaşması için her türlü spor faaliyetini destekler. Geleneksel sporları var eden kültürel mirası, toplumun zenginliği olarak görür ve bu mirası korumayı görev bilir. Dünya Etnospor Konfederasyonu, çocukların eğitiminde önemli bir yere sahip olması hasebiyle sportif o...
  • Kemiğe yazılan yazı

    15 Mayıs 2017 KÖŞE YAZARLARI

    Kemiğe yazılan yazı Sa’d bin Ebi Vakkas, Kûfe vilayetine, Vali olup, ev yapmak arzu etti kendine. Arsa bulup, istedi onu satın almayı, Lakin bir mecusiye aitti yarı payı. Çağırıp buyurdu ki: (Bu hisseni bana sat!) Cevaben; (Satmam) dedi mecusi ona fakat. Para verdi ise de değerinden pek fazla, Yanaşmadı mecusi satmaya yine asla. Dediler ki: (Efendim bir mecusi kimseye, Ne lüzum var bu kadar fazla ısrar etmeye. Siz bugün valisiniz, o, mecusi bir kişi, Parasını vererek, bitirin hemen işi.) Mecusi bunu duyup, evine gitti h...
UA-36507442-2