logo

reklam
30 Nisan 2016

ETRAFIMIZDAKİ İYİLİKLERİ MUTLULUKLARI GÖRELİM

ETRAFIMIZDAKİ İYİLİKLERİ MUTLULUKLARI GÖRELİM

Ne kadar uzaklaştık, birbirimizden farkında mısınız? Ne kadar…

                Bir dedenin, bir nineye veya Bir ninenin, bir dedeye, yıllardan beri devam eden; bağlılığını, sahiplenmesini, onu; o haliyle kabullenmesini, görmedik.., göremedik… Onları bağlayan bağ, nedir? Araştırmadık…

                Mutluluk dolu bir ailenin hasretini çektik…

                Tüm dışımızda gelişen olaylar, nedeniyle; Aile birliğimizi, dirliğimizi kaybeder olduk. Özelde mutluluğun; güçlü ve dayanışmaya dayanan bir Aile birliğinden, geçtiğini unuttuk…

                Dost kavramının içini boşalttık, yalın bir kelime olarak, algılayarak; gerçek ifade etiği anlamına uygun, dostlukları yaşayamadık.

                İnsanlık adına;  Her alanda insanların yardımına koşanların; neden bu davranışı yaptığını sorgulamadık. Hasta Hanelerde yardıma muhtaç insanların, yardımlarına fedakarca koşan bireyleri fark edemedik… Aman, canım, sende; deyip geçiverdik…

                Sevgililer, sevgilisinin; bir yetimin başını okşamanın, değerini; dillerinden muhteşem şekilde ifade etmesinin; mana ve içeriğini kavrayamadık…

                Uyduruk sevgililer günlerini; içi boşaltılmış kavramlarla; şekillere dönüştürerek; o anlamlı ifadeyi de; kapitalizmin pençesine esir ettik.

                Sadaka taşını, zimem defterini,  yoksula, yolcuya yardım etmeyi, zekat ile yetinmeyip, infak etme alışkanlığımızı, terk ettik. Karşılıksız yardımın ne demek olduğunu, neden her alanda vakıf medeniyetleri kurduğumuzu  bir türlü anlayamadık…

                Sevgi, gibi muhteşem bir kelimenin arkasından; ilahi aşkın gelme ihtimalini unutarak; o kelimeyi; sahte dünyaların, sapık ilişkilerin, aldatmaya yönelik planların; simgesi haline dönüştürdük…

                Yaratılan her şeyin; Yaratıcısına; saygı duymayı,  bu anlamda iman etmeyi unuttuk…

                Allahın dilediğine mal vereceği beyanatına rağmen; ben çalıştım, gayret ettim, emek sarf ettim; ben kazandım, ifadesinde bulunmayı; kendimize ilke edindik. Fakiri, yoksulu kollamayı, unuttuk…

                İnsanları mutlu görmenin; kendimizin de, mutlu olacağı gerçeğini anlayamadık…

                Kin, nefret, istememek, kıskançlık, yalancılık, fitnecilik, gibi onlarca yanlış davranışları, öne çıkardık… arkasında durduk…

                Asıl mutluluğun; paylaşmakla, bölüşmekle, yardımlaşmakla, sevgi dolu bir bakışla, her alanda insanların birbirleri ile kaynaşması ile; elde edildiğini unuttuk… Mutlu insanlar topluluğunun; mutluluğu yaşanır hale getirmiş, örnekler olabileceğini akıl edemedik…

                Komşuluk ilişkilerini arar olduk. Aslında o, ilişkilerin altında; dayanışmanın, bir olmanın, beraber olmanın, dost olmanın ve öylece kalmanın; asıl unsur olduğunu hatırlamadık…

                Herkes çocukluğunu arar oldu. Neden? Çoğu insan, tüm olumsuzluklara rağmen; mutluluğu orada bulmuştu. Yaşamıştı, yaşatmıştı, tüm hesapları bir kenara itilmiş insanlar gibi; her türden canlı ile; barışık olarak günlerini geçirmişti.  Ağlamanın, yaralanmanın,  oyun oynamanın, hoşça vakit geçirmenin, dayak yemenin bile tatlı olduğu günler… Ondan çocukluk günleri aranırdı. Bugün yıllar sonra; yaşadığı ana topraklara dönen insanların; neden çocukluk günlerini aradığını anladınız mı? Mutluluğu, hesapsız günleri, bir gülücüğün neler ifade etiği günleri arıyor da; ondan… Yalan ve sahte ilişkilerin olmadığı, hesapsız ilişkilerin zirve yaptığı günler olduğu için; O günler  aranıyor…

                Etrafımıza bakalım. Onlarca belki, bizim fark edemediğimiz güzel,  iyi olaylar ve davranışlar vardır. Bütün bunları yapanların da; bir insan olduğunu unutmayalım. Eğer, mutlulukla dolu bir hayatı yaşamak ve yaşatmak istiyorsak; bu anahtarın bir ucunun kendimizde olduğunu  hatırlayalım…

                Ünlü ozanın sözünü hatırlayalım. Sevelim, sevilelim. Dünya kimseye kalmaz…

Share
235 Kez Görüntülendi.
#

SENDE YORUM YAZ

3+2 = ?

Güvenlik Kodu * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

UA-36507442-2